Nie dam się wpędzić w poczucie winy

Aurora zmarła w wieku 96 lat z długopisem w dłoni, nie żałując w życiu niczego – poza tym, że nigdy nie dokończyła oglądać pewnego serialu. Obudziła się w melodramacie jako dawno zaginiona biologiczna córka rodziny Sterlingów, obsadzona w roli znienawidzonej przez wszystkich czarnego charakteru. Adoptowana córka Chelsea płacze na zawołanie, narzeczony staje po jej stronie, a cała rodzina powtarza Aurorze, że powinna ustąpić dla dobra innych. Według scenariusza właśnie w tym momencie Aurora załamuje się, traci wszystko i umiera na ulicy. Problem w tym, że w poprzednim życiu zbudowała i pogrzebała już korporacyjne imperium, więc łzy jej nie złamią. Nagrywa każdą intrygę, ujawnia wszystkie kłamstwa podczas własnego bankietu powitalnego, zrywa z narzeczonym na oczach wszystkich i przekształca podupadającą rodzinną firmę w wartą 20 miliardów dolarów potęgę energetyczną. Inni napisali ją jako czarny charakter. Ona sama napisała sobie zakończenie.